misverstandEens in de zoveel tijd loop ik er met mensen die niet (vaak) in de kerk komen tegen aan. Tegen een groot misverstand. Tijdens de Kerstmarkt. Tijdens de gezelligheid van Koningsdag. In gesprekken over onze kerk komt meer dan eens de volgende opmerking. “Wat een fijne gemeente moet dat hier zijn. Maar je mag zeker niet zomaar naar de kerk komen, hè? Dan moet je toch eerst lid zijn?” Nu onlangs was die vraag weer aan de orde. En die vraag gaat uit van een groot misverstand. Een misverstand in twee delen.

 

 

De hele kerk keek met zenuwachtige verwachting toen de bezoekers gingen zitten waar de familie Martin al 42 jaar zat

 

De eerste keer dat me deze vraag gesteld werd- een paar jaar geleden-, viel mij de mond even open. Het beeld dat me geschetst werd was een gesloten gemeenschap van leden die in een wat schimmige bijeenkomst samenkomen. Soms ben je daarbij als speciale gast even welkom. De knipkaart voor de entree, de ballotage én de vaste plaatsen (zie de cartoon) ontbraken er nog maar aan.

Maar aan de andere kant merk ik in gesprekken dat er een diep verlangen is om ergens een geestelijk thuis te vinden. Om naar een plaats te gaan waar je welkom bent. Waar (voor je) gebeden wordt, waar je op een andere manier wordt aangesproken dan als consument en loonslaaf en je er toe doet en ook toe blijft doen, ook als je oud en/of gebrekkig zou worden. Maar ja, die drempel over de kerk in hè? Die blijkt hoog. Om allerlei redenen. Vanwege het eerste deel van het misverstand dat je eerst geballoteerd zou moeten worden in een soort sektarische geheel. En ook om een andere reden, het tweede deel van het misverstand. Dat zit zo.

Het is wel eens vermakelijk wat mensen voor beeld van de kerk hebben. Op zijn best als van 50 jaar geleden, zoals het ooit op sommige plaatsen toeging. Maar ook heel vaak is het een soort karikatuur, met een misprijzende voorganger met geheven vinger die haarfijn de gemeente voorkauwt wat zij allemaal niet mogen. Daar schijnt het in de beeldvorming vaak op neer te komen: in de kerk hoor je wat je allemaal niet mag. En de kerkgangers zouden dat gehoorzaam en gelaten over zich heen laten gaan.

Als dat zo zou zijn zou je mij er nooit zien en zou ik nevernooit predikant willen en kunnen zijn. Het is helaas (blijkbaar) nog niet doorgedrongen dat het in de kerk gaat om bezieling, om inspiratie en om het herkennen van God en sporen van zijn rijk in ons dagelijks leven die ons goed doen. En hoe wij op onze beurt weer anderen goed kunnen doen, in de breedste zin van het woord. Omdat de Bijbelverhalen van alle tijden zijn, en over mensen gaan die uiteindelijk weinig van ons verschillen, kunnen godsdienstige gedachten en ontdekkingen van toen ook verlichting geven aan ons vandaag. En wij doen ook onze eigen ontdekkingen. En hebben acties en activiteiten die daar weer uit voort komen. Voor jong en oud, van allerlei levensfases en achtergronden. Juist in onze tijd is dat hard nodig. En nuttig om mee door te gaan. Ondanks dat regelmatig opborrelende misverstand.

Ds. Neeltje Reijnders